Gastblog

Er zijn gesprekken waarvan je weet dat je ze met je kinderen zult voeren, ook al weet je nog niet wanneer. Op een dag zal ik mijn zoon moeten uitleggen waarom er oorlogen zijn, waarom er ongelijkheid bestaat, of waarom mensen beslissingen nemen die gevolgen hebben voor anderen. En ik vermoed dat ik vroeg of laat ook een veel ongemakkelijkere vraag zal moeten beantwoorden: wat heeft mijn generatie gedaan toen ze zich realiseerde dat de planeet aan het veranderen was?

Milieucriminaliteit vormt een van de meest urgente bedreigingen voor de natuur en voor ons allemaal die daarvan afhankelijk zijn. Schade aan de aarde staat onlosmakelijk verband met schade aan de mens, en menselijke welvaart is ondenkbaar zonder een goed functionerende biosfeer. Milieucriminaliteit brengt gemeenschappen en economieën uit balans, vormt een bedreiging voor de volksgezondheid, ondermijnt de voedselzekerheid, verzwakt de rechtsstaat en werkt corruptie in de hand. Hoewel het wereldwijd de op drie na grootste vorm van criminele activiteit is, worden er nog steeds onvoldoende middelen en politieke prioriteit aan besteed.

We hebben ecologen uit het Verenigd Koninkrijk op dit gebied gehad, die in tranen uitbarstten toen ze het aantal soorten telden dat ze per vierkante meter aantroffen. Mij is verteld dat er in het Verenigd Koninkrijk nog maar 6000 hectare van zo’n rijke biodiversiteit over is, waarvan het grootste deel is aangelegd en in stand wordt gehouden met aanzienlijke financiële middelen. Ik probeer dit uit te leggen aan een van mijn buren in ons Transsylvanische dorp aan de voet van de Westelijke Karpaten, terwijl hij de lokale, steeds verder uitdijende, grootschalige boerderij prees die erin geslaagd is de biodiverse hooiweide om te vormen tot een grasmonocultuur.

Nog niet zo lang geleden behoorde het idee dat de mensheid de planetaire systemen zou manipuleren die het leven op aarde regelen, grotendeels tot het domein van de sciencefiction. Tegenwoordig is het onderwerp van een serieus beleidsdebat.

Stel je voor dat je wakker wordt op een onbekend eiland, omringd door vreemden uit alle hoeken van de wereld. Niemand van jullie kan zich herinneren hoe jullie hier terecht zijn gekomen. Niemand bezit een eigendomsakte, een vlag of een aanspraak op erfenis. Vóór ideologie, hiërarchie of angst de overhand krijgen, zou er waarschijnlijk, heel even, iets opmerkelijks gebeuren: iedereen zou beseffen dat niemand van de aanwezigen meer recht op het eiland heeft dan wie dan ook.

Tien jaar na de instorting van de Fundão-dam in Mariana heeft het High Court in Londen eindelijk een uitspraak gedaan. In november 2025 erkende het Hof de aansprakelijkheid van mijnbouwbedrijf BHP, op grond van de Braziliaanse wetgeving, voor wat algemeen wordt beschouwd als de grootste milieuramp in de geschiedenis van het land.

Deze gastblog is geschreven door Paola Vitale, afgestudeerd in de rechten aan de Universiteit van Bologna, die zich nu inzet voor milieurecht en klimaatrecht en als kernlid samenwerkt met Youth for Ecocide Law.

Deze gastblog is geschreven door het ESG and Data for Good Center of Excellence (CoE), een organisatie die zich inzet voor het gebruik van data-analyse en AI voor duurzame en maatschappelijk verantwoorde doeleinden.

Deze gastblog is geschreven door Mathieu Brien, oprichter van Carnivorex en de beweging „Sauvegardons la Grande Tourbière de Blainville” (Red het grote veengebied van Blainville).

Deze gastblog is geschreven door Rafael Kemelmajer, econoom en medeoprichter van RITA (Regional Impact Trade Alliance).

Kate Mackintosh is uitvoerend directeur van het Promise Institute for Human Rights (Europa).

Deze gastblog is geschreven door Paola Vitale, afgestudeerd in de rechten aan de Universiteit van Bologna, die zich nu inzet voor milieurecht en klimaatrecht.

Deze gastblog is geschreven door Pia Björstrand, milieujuriste en vennoot bij Omnia Legal in Stockholm.

Deze gastblog is geschreven door Ninsiima Louis Kandahura, klimaatactiviste en verhalenvertelster, en Calvin Stewart Obita, mensenrechtenverdediger.

Rodrigo Lledó is directeur voor Noord- en Zuid-Amerika bij Stop Ecocide International. Hij is advocaat en heeft een master in publiekrecht en constitutioneel recht, evenals een doctoraat in de rechten.

Dhikusooka Ernest is studentenambassadeur bij Stop Ecocide International en studeert Internationale Betrekkingen en Diplomatie aan de Cavendish University in Oeganda.

Deze gastblog is geschreven door dr. Kai-Uwe Schrogl, voorzitter van het International Institute of Space Law (IISL), en Anna Maddrick, juridisch adviseur voor klimaatkwesties bij de permanente vertegenwoordiging van Vanuatu bij de Verenigde Naties.

Irene Guacimara Fuentes Bauzá is milieuactiviste en socialemediaverslaggeefster op de Canarische Eilanden.

Jojo Mehta is de CEO en medeoprichter van Stop Ecocide International.

Deze gastblog is geschreven door İlksen Dinçer Baş, coördinator van End Ecocide Türkiye.

Door Clara Tomé (GARN Youth Hub) en Bonifacius Tirto Dwilaksono (Youth for Ecocide Law)

Deze gastblog is geschreven door professor Darryl Robinson, universitair hoofddocent aan de Faculteit Rechtsgeleerdheid van Queen’s University in Canada, waar hij gespecialiseerd is in internationaal strafrecht. Het artikel verscheen voor het eerst in EJIL Talk!, de blog van het European Journal of International Law.

Deze gastblog is geschreven door Nana Yaw Osei-Darkwa, ondernemer, milieuactivist en oprichter van het Green Republic Project.

Deze gastblog is geschreven door Charlotte O’Leary, CEO van de impactinvesteringsmaatschappij Pensions for Purpose.

Deze gastblog is geschreven door Punya Bhargava, pleitbezorger en oprichter van het bedrijf Huā, dat zich bezighoudt met maatschappelijk verantwoord ondernemen.

Deze gastblog is geschreven door Deborah Rowan Wright, een deskundige op het gebied van beleid inzake de bescherming van de oceanen en auteur van ‘Future Sea: How to Rescue and Protect the World’s Oceans’.

Dit artikel is geschreven door Monica Lennon, Schots Labour-parlementslid, en door journaliste en schrijfster Judith Schwartz.

Deze gastblog is geschreven in samenwerking met Antoinette Vermilye, medeoprichtster van de organisatie voor mariene natuurbehoud, de Gallifrey Foundation.

Deze gastblog is geschreven door de teamleiders van Youth for Ecocide Law Africa: James Gondi, Debbie Buyaki, Reagan Elijah, Guillaume Kalonji en Angelina Gabaitse.

Deze blog is geschreven door Rodrigo Lledó, een Chileense mensenrechtenadvocaat en directeur voor Noord- en Zuid-Amerika bij Stop Ecocide International.

Deze blog is geschreven door de Nigeriaanse klimaatactivist Perfect Johndick

Deze blog is geschreven door Michael Mansfield KC, een Engelse advocaat en hoofd van Nexus Chambers.

Deze blog is geschreven door Linet Nabwire, voorvechtster van klimaatrechtvaardigheid en teamleider en oprichtster van het Climate Transformation Network.

Deze gastblog is geschreven door Cathy Cliff, beleidsadviseur bij de Soil Association.

Deze gastblog is geschreven door Lyndon DeVantier, freelance koraalecoloog.

Deze gastblog is geschreven door de Panamese studentenactivisten Sofia Ramirez Vakratsas en Andreina Correa Quiros.

Deze gastblog is geschreven door Sue Miller, hoofd Global Networks bij Stop Ecocide International, en werd oorspronkelijk gepubliceerd door de Confederation of British Industry (CBI).

Deze gastblog is geschreven door Reagan Elijah, politicoloog, medevoorzitter van Youth For Ecocide Law Africa en medeoprichter van Debt For Climate Uganda.

Deze gastblog is geschreven door Richard Rogers, uitvoerend directeur van Climate Counsel, en Moneim Adam, uitvoerend directeur van Sudan Human Rights Hub, en is oorspronkelijk gepubliceerd in Euronews.

Deze gastblog is oorspronkelijk gepubliceerd door Ocean Vision Legal en is geschreven door: Michelle Bender*, Jojo Mehta**, Antoinette Vermilye***, dr. Anna von Rebay* *Ocean Vision Legal, **Stop Ecocide International, ***Gallifrey Foundation

Deze blogpost is geschreven door Zoe Bicât, gepubliceerde dichteres en songschrijfster, revalidatietherapeute en docente Tai Chi Qigong.

Deze blogpost is geschreven door Louise Romain, antropologe, actievoerster voor klimaatrechtvaardigheid en de rechten van inheemse volkeren, en producent van de podcast ‘Circle of Voices’. De tekst is gebaseerd op een interview dat tijdens COP15 is gehouden met de inheemse landverdedigers Puyr Tembé en João Víctor Pankararu, met steun van Amazon Watch.

Deze onafhankelijke gastblog is geschreven door mensenrechtenadvocaat Steven Donziger, vooral bekend om zijn juridische strijd tegen Chevron, met name in de zaak Aguinda tegen Texaco, Inc. en andere zaken waarin hij meer dan 30.000 boeren en inheemse volkeren vertegenwoordigde die te lijden hadden onder milieuschade en gezondheidsproblemen als gevolg van olieboringen in het Lago Agrio-olieveld in Ecuador.

Dit bericht is geschreven door de ‘Movimiento de Mujeres y Diversidades Indígenas por el Buen Vivir’ (Vrouwenbeweging en Inheemse Diversiteiten voor een Goed Leven), met de bijzondere medewerking van een van haar leden, Paula Mercedes Alvarado Mamani, advocate en coördinatrice van het wetsvoorstel inzake terricide.

Deze blogpost is geschreven door Omar Elmawi, coördinator van de Stop EACOP-campagne en de deCOALonize-campagne, met ondersteuning van Louise Romain van Stop Ecocide International en Paul Hallows van Global Witness. Hij schrijft over de geplande aanleg van de EACOP, een pijpleiding die Oost-Afrika doorkruist, en over de gevolgen voor het milieu, de mens en het klimaat (zowel lokaal als wereldwijd) van dit ecocide-project.

Deze blog is geschreven door Esther Stanford-Xosei, coördinatrice van de campagne ‘Stop the Maangamizi: We Charge Genocide/Ecocide’ en medeoprichtster van het Extinction Rebellion Internationalist Solidarity Network. Aanvullende links en campagnemateriaal zijn verzameld door Louise Romain, verantwoordelijk voor internationale grassroots-voorlichting bij Stop Ecocide.

Deze blogpost is geschreven door Johan Vollenbroek, senior adviseur bij Mobilisation for the Environment, en Maarten Visschers, bestuurslid bij Leefmilieu. Zij schrijven over de verwoestende gevolgen van kaalkap van bossen, bijvoorbeeld in de Verenigde Staten en de Baltische regio, en over de noodzaak om de huidige EU-wetgeving aan te passen, waarin het verbranden van hout (biomassa) als een vorm van duurzame energie wordt beschouwd.

Deze blogpost is geschreven door advocaat en milieuadviseur Eduardo Salazar Ortuño. Hij schrijft over het Mar Menor bij Murcia, in het zuidoosten van Spanje, de grootste hypersaliene kustlagune van Europa. Algemeen wordt aangenomen dat dit unieke ecosysteem steeds meer te lijden heeft onder ecocide, voornamelijk als gevolg van mijnafval en landbouwchemicaliën.